Neden hayat demişler ?
Icimde bir sikinti var yine bugun. Cigliklarima sigmayacak kadar,beni sessizligime hapsedecek kadar buyuk.
Ve yalnizligimi bana surekli hatirlatan sesler eslik ediyor ona. Uyursam sanki gecicek gibi ama olmuyor. Gozlerim kapatsada kendini geceye icimde bir seyler ziplayarak korku saliyor tum vucuduma. Ne bu sikinti anlamakta zorluk cekiyorum. 17 senedir nefes aliyorum bu hayatta 17senedir cogu gece kesmek istedim bu nefesi. Basaramadim bir turlu yasama zorundaligim hapsetti ruhumu bir kafese. Fakat bu gece istemedigim halde kesiliyor nefesim ben cirpinirken nefes almak icin cektigim hava zehir oluyor bana. Ve farkina vardiriyor ayin ve yildizlarin isigi bana olanlari. Yalnizim ben hemde cok yalnizim cevremdeki onca insana ragmen cok yalnizim. Bu dusunce kucukken kendime soyledigim bir sozu getiriyor aklima:“Yalnizliktan korkuyorum fakat en kalabaligin ortasinda ben yalnizligimi istiyorum.” Kucuklugumu hatirliyorum sonra mutlulugumu hatirliyorum. Ne kadar basit geliyordu o zamanlar hayat. Sadece 5 harflik bir cumle fakat o zamanlar bile sorgulardim kendi kendime neden hayat demisler buna diye ve cevabini bulamazdim bir turlu.Hala degisen pek bir sey olmadi veremiyorum cevabini kendime neden hayat demisler bu icinde bulundugumuz duruma?
”Ne yaparsam yapayım beni sevmeyecek misin?” dedi adam.
Cesurca yanıtladı kadın, “biz kadınlar bizim için hiçbir şey yapmayan, umrunda olmadığımız adamlara aşık oluyoruz.”
(hayallermikursam gönderdi)
…
Seni tanıdığım ilk günden beri vazgeçmedim senden.Ayni şeyleri istiyorduk.Ayni şehir.Aynı huzur.Aynı yatakta sana sarılıp uyumak.Şapşalca şeyler bazen.Ve ben ilk defa birinin kokusunu istedim.İlk defa birinin ellerini avcuma alıp parmaklarıyla oynamayı.İlk defa sabah uyanırken ,5 dakika daha uyumak için nasıl direniyor? diye merak ettim. Ve ilk defa birinin nasıl uyudugunu.Her gün katlanarak arttı bunlar.Seni neden sevdigimi hiç anlamadım ben.Çok sebep vardı belki ama hiç benim değildin.Bizim aramizda hep bir 3.kişi vardı.Hep konu bir başkasıydi.Sen ve ben hiç biz olmadık.Mutlu olmamız için sadece bu engel varken sen hiç kendini benimle düşûnmedin.Sonra iki günlük insanlar tanıdın canımı yaktın.Hep dayanmaya çalıştım hep bekledim.Ama sen hep gittin.Gerçekten mutlu olabilecegimizi anladigin anlarda hep arkadaşız dedin.Oysa 3.bir kişi yoktu ve ilk defa uyuyordum rahatça.İlk defa başka birini düşündüğünü düşünmeden koyuyordum kafamı yastığa.İlk defa kıskanmıyordum hala biz olmayı bekliyordum.Ama sen bunu anlayamadın.Şimdi yine biri var bu da bitecek belki,bilmiyorum.Mutlu olman canımi yakıyor çünkü ben sürünüyorum.Ama keşke istedigim gibi sevebilseydim seni.O iki günlük insanları sevdiğin kadar sevebilseydin sen de.Keşke sarıldım sana.. dediğimde sende sarılsaydın bana.Sana dokunamamak canımı her yaktığında , Sabret bir gün yanımda olacaksın.Mesafelerin bir önemi yok.diyebilseydin.Ama olmadı .Şuan bunlari başkasına hissediyorsun.Hiç tanımadığım birinin yerinde olmayı istemek ne kötü.Gerçekten çıkıyorum hayatından.Ama nasıl uyuduğunu bile merak ediyorum hala.Bir de üşür mü? diye.Ve hala sana sarılarak uyuyorum.Üstünü iyi ört.Sıkı giyin.Ve kimsenin boynundan öpmesine izin verme.Hoşçakal şapşalım.
Ben küçükken;
- “Çarli” vardı .
- “Ruhsar” vardı.
- “Lise Defteri” vardı.
- “Koçum Benim” vardı.
Çokta güzellerdi …
“bücür cadı” vardı
“çılgın bediş” vardı
(Kaynak: ariboku, cekilinbenogrenciyim gönderdi)
